In Warrnambool vinden we met wat moeite een nieuw grondzeiltje en een camping. De winkels gaan al dicht en het is national holiday. Heel Victoria viert nl. dag van de arbeid de dag na interationale vrouwendag...toeval? We zijn wat huiverig voor de drukte op de weg in zo'n lang weekend. Dat blijkt gelukkig onterecht, locals komen om te surfen, die weg die kennen ze allang. Dus mogen wij een paar dagen in ongekende rust die prachtige weg fietsen, met slechts een handvol buitenlandse toeristen en zonder vrachtverkeer. Of zijn we zo gehard in Nieuw Zeeland..?
Al valt het weer ons wat tegen - geen hemdjes, vaak jasjes en 's avonds lange broeken en fleece truien - we vergeten dat al gauw bij het zien van die ongelooflijke kustlijn met prachtige rotspartijen en desondanks zeer fietsbare hellingen, die vrijwel nergens steiler zijn dan 10%. De bekendste rotsformatie heet de 12 apostelen omdat iemand, blijkbaar correct, heeft bedacht dat die naam toeristen aanspreekt. Dat er helemaal geen 12 rotsen zijn doet er niet toe...Leuk om met deze kennis een man overtuigd tot 12 te horen tellen. Mensen zien wat ze willen zien.
Daarna volgt de meer bosrijke vermoeiend lange klim naar Lavers Hill. Hence the name, zegt de dame van de taveerne/camping droogjes als we zeggen dat er 'quite a hill' ligt. De dag erna de beloning: een geweldige afdaling, na nog een flinke klim gevolgd door een 2e heerlijke lange afdaling naar Apollo Bay.
Terug aan de kust plooit de weg zich om de bergwand en komen er steeds vaker baaien met zandstranden waar surfers hun kunsten in de golven vertonen. En dan schuift de aandacht van landschap naar dieren. Al die prachtige vogels, en wow, ziet Annemarie een Echidna in de berm. Drie dagen terug ontdekken we 5 koala's die ons met volle buikjes vanuit de bomen slaperig aankijken. Hoewel auto's stoppen als ze ons met fototoestellen zien staan, blijven de beesten als gedrogeerd op hun takken zitten. Automobilisten bedanken ons, want zonder ons waren ze er beslist voorbij geraasd.
Inmiddes zjn we twee pontjes verder en zitten we op Phillip Island. Net als we denken dat het gedaan is met de bijzondere dieren worden we vannacht gewekt door gekauw en geknaag vlak bij de tent. Het beest in de boom schrikt van mijn zaklamp en valt een paar takken omlaag, waadoor ik zie dat het de omvang heeft van een grote kat of kleine hond. Bruinige vacht met witte vlek.Geen possum, want hij klimt na de 1e schrik uit het licht, geen koala want het is geen eucalyptusboom. Kan het een wombat zijn geweest? We horen hem nog af en toe boos schreeuwen, beetje als een gefrustreerd varkentje, voor we weer in slaap vallen. Heeft iemand een idee?
