Weer thuis

Vijf uur, zondagmorgen... Allebei klaarwakker luisteren we naar het vrolijke vogelgefluit dat de slaapkamer binnendringt. Wat een verschil met Australië waar veel vogels luidkeels krassen, krijsen, kraaien. Dan zijn ze bij ons heel wat subtieler. Als we dan toch wakker zijn kunnen we net zo goed een stukje gaan fietsen met Kek!, bedenken we. Kijken of je een jetlag er een beetje uit kunt fietsen. Een paar uur later rijden we met ons zessen in miezerige regen en harde zuidwesten wind door de duinen. We zijn weer thuis.

Weer thuis met krant, lekker brood en Rijswijks wildlife

Tijd voor een nabeschouwing op onze reis. Allereerst wat cijfers en feiten, je bent nu eenmaal een echte Gerbrandy of niet:

* In totaal fietsten we zo'n 5.200 km, 2.700 in Nieuw Zeeland en 2.500 in Australië. We maakten daarbij ruim 43.000 hoogtemeters. Precieze cijfers moet ik ontberen door problemen met mijn fietscpomputertje die ik een paar maal resette voor ik bedacht dat een nieuw batterijtje een betere oplossing was. De Garmin van Liesbeth zal exactere data kunnen leveren.

* We reden de tocht in 78 etappes, de kortste etappe 12 km (van Wamberal naar The Entrance in stromende regen en gierende wind - we gingen een brug zelfs lopend over om te voorkomen dat we met fiets en al het water in zouden vliegen), de langste etappe 110 km.

* We hadden geen lekke banden (de onvolprezen Schwalbe Marathon Plus banden - het profiel ziet er nog uit als nieuw dus ze kunnen ook een volgende reis nog mee) en ook geen noemswaardige andere materiaalpech, afgezien van wat problemen met de afstelling van versnellingen (misschien veroorzaakt tijdens de vlucht) en een naar olie smachtende versnellingskabel bij Liesbeth haar fiets. 

* Vluchtschade: Op de vlucht van Amsterdam naar Christchurch brak één van Liesbeth's lowriders (bagagerekje aan het voorwiel) - de provisorische reparatie met een tie-wrap heeft het de hele reis gehouden. In Brisbane leerden we van een mede kampeerder hoe we de breuk ook met een tentharing hadden kunnen spalken. Die kennis komt wellicht in de toekomst nog eens van pas. Mijn fiets - aka Tante Geertje - liep op de heenreis in het vliegtuig een akelige deuk in de bovenbuis van het frame op maar dat lijkt vooralsnog niet levensbedreigend. Op de terugreis bleef de vluchtschade beperkt tot een gebroken snelsluiter in Liesbeth haar voorwiel. Al met al kunnen we wederom constateren dat de fietsen zeer goed bestand zijn tegen het fietsen (ook op onverharde wegen met veel steenslag) maar dat luchtvaartmaatschappijen nog een verbeterpuntje hebben voor wat betreft het behandelen van bagage.

* We sliepen 76 nachten in onze tent, 7 nachten in een cabin (soort van sta-caravan) op een camping, 17 nachten in backpackers hostels, 10 nachten in motel/hotel, 4 nachten bij kennissen en 3 nachten in een vliegtuig.

* We hadden meer regen dan verwacht en gehoopt maar het aantal "echte regendagen" waarop het helemaal niet droog wilde worden, bleef beperkt tot 5. 

* Net als in Amerika vielen we gemiddeld weer 3 kilo per persoon af.

* Liesbeth maakte 4.100 foto's en ik heb met 1.947 foto's ook goed mijn best gedaan. We kunnen weer jaren genieten van deze reis!

Regelmatig hebben we onszelf de vraag gesteld: is dit nu net zo'n bijzondere reis als vijf jaar geleden door Amerika? Lastige vraag. De TransAm was onze eerste echt grote fietsreis en neemt alleen daardoor al een speciaal plaatsje in. Vergelijkbaar met de liefde van een antropoloog voor het eerste exotische land waarin hij/zij veldwerk doet. Amerika was dus moeilijk te verslaan. We constateren dat dit in veel opzichten een heel andere reis was, maar zeer beslist ook een heel mooie. 

We hebben Down Under minder gefietst dan we hadden gepland. Deels omdat de wegen zich qua verkeersveiligheid minder goed voor fietsen leenden (we hebben de fietsen een paar keer op bus of trein gezet), deels omdat er veel andere leuke of mooie dingen te doen en te zien waren waardoor de drang om maar te blijven fietsen veel minder was. Anders dan in Amerika hebben we nu ook regelmatig gewandeld, geluierd (strand en boeken), excursies gemaakt en grote steden bezichtigd. Het leek wel vakantie! Daarmee is niet gezegd dat we het af en toe niet zwaar hebben gehad. Jemig, wat gingen die wegen steil op en neer, vooral in Nieuw Zeeland. Maar die inspanningen werden dan ook weer ruimschoots beloond met geweldig, soms spectaculair mooi landschap. Het hoge gehalte aan wildlife, zeker in Australië, gaf daar nog een extra tintje aan. O ja, en al die fraaie bomen en indrukwekkende boomvarens...

Bijzondere ervaring om op de vluchtstrook van een snelweg te mogen rijden. Echt leuk is het niet, en als de vluchtstrook dan af en toe ook nog ophoudt, brrr...

Dit vraagt wel heel veel gevoel voor romantiek, automobilisten en fietsers zijn ook Down Under geen goede vrienden

Bizarre maximum snelheden op smalle, bochtige wegen die door alle soorten verkeersdeelnemers gebruikt mogen worden

Dit soort monumentjes langs de weg kwamen we net iets te vaak tegen

Net als in Amerika, konden we ook in Nieuw Zeeland en Australië weer genieten van de in onze ogen bijzondere pogingen om geschiedenis als het ware te creëren. Elk museum of historisch bord begint met de politiek correcte constatering dat er natuurlijk al eeuwen Indianen/Maori/Aboriginals in het land woonden, om vervolgens in detail de komst van de eerste Europese migranten en de verdere ontwikkeling vanaf dat moment vast te leggen. In dorpen vind je vaak kleine musea of fotoborden met de naam van de eerste bakker, slager, familiegeschiedenissen, etc. De plaatsen zelf krijgen al snel het etiket "historic". Het is altijd weer boeiend om verhalen van migranten zelf te horen. We hebben veel mensen ontmoet die vanuit Nederland geëmigreerd zijn, vaak in de jaren vlak na WOII. Bijzondere verhalen.

In Australië is ons een paar keer gevraagd of we Aussies waren. Het feit dat je met een sterk accent praat betekent niet dat je geen Aussie kunt zijn. Het onderscheid tussen autochtoon en allochtoon waar we in Nederland zo halsstarrig aan vasthouden, bestaat gewoon niet. Heerlijk! Een ander zeer aangenaam verschil met Nederland is de vriendelijke en relaxte houding van mensen. In de trein naar Sidney stonden we met onze bepakte fietsen alles en iedereen in de weg. In Nederland zou dat boze blikken, gemopper en gescheld of erger hebben opgeleverd. Zo niet in Sidney, mensen blijven vriendelijk, steken een helpende hand toe, no worries! Lange tijd ben ik geneigd geweest de onvriendelijke korte lontjes in Nederland te verklaren met overbevolking, de ratten in de kooi. Maar Sidney is groter dan Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht bij elkaar. Dus misschien is er toch iets anders mis met Nederland...

Een laatste punt waar Nederland met name van Australië zou kunnen leren betreft de openbare toiletten. Je treft ze overal, in dorpen, steden, stations, winkelstraten, parken, parkeerplaatsen, picknickplaatsen. Bijna altijd schoon, voorzien van papier, water en zeep, en opmerkelijk genoeg van wegwerpbakken voor injectienaalden. Een geweldige voorziening. Daar staat tegenover dat veel café's geen toilet hebben. Die moet je dan maar buiten gaan zoeken.

Public toilet met gezellig zitje

Kortom, het was een geweldige reis waar we lang van zullen genieten