Klimmen en beloningen

Over fietsen in de bergen heb ik lang gemengde gevoelens gehad. Mijn lijf is er niet voor gemaakt kan ik wel zeggen. Maar door de jaren heen heb ik geleerd dat je je techniek kunt verbeteren. Al voel ik me vaak een Kenny van Hummel, ik kom vrijwel altijd fietsend boven! En boven wacht meestal geweldig uitzicht, een heerlijke afdaling en een geduldige Annemarie. En kon ze vroeger rustig een hoofdstuk lezen, nu heeft ze niet eens tijd om een boek te pakken zegt ze...

De zwaarste klim van de afgelopen week is zonder twijfel de Crown Range geweest, vlak na het schattige goudmijn plaatsje Arrowtown waar we ons goed konden vermaken tijdens een regendag. De Crown Range is de hoogste pas van Nieuw Zeeland, 1076 m.

Vanuit Arrowtown gaat de weg een aantal km gematigd klimmend omhoog, het aantal stijlere stukken neemt geleidelijk toe. Uiteindelijk gaat de weg zigzaggend met haarspeldbochten stijl omhoog, we meten percentages tot 16%. meer dan de13 van de Ventoux, met bagage!
Om een idee te geven een schets van fietsen bij de verschillende percentages.

0%- Lekker moeiteloos peddelen, rondkijken en genieten.
1%- Word ik moe? Waarom trapt het zo zwaar?
2%- Ik snap ineens wat het is, vals plat, tandje terug dan maar.
3-5%- Ok we gaan klimmen, de focus gaat naar trapritme, ik kijk hoever nog en schakel terug.
6-8%- Ik schakel naar het kleinste blad voor, hou vast aan het ritme, de ademhaling en trapfreqentie komen samen, 1,2,3,4 in, 1,2,3,4 uit. Annemarie haalt in en neemt voorsprong.
8-10%- Ik schakel naar m'n kleinste verzet, blik op de volgende bocht, maar af en toe opzij voor wat omgeving, trapritme en adem kruipen naar elkaar, 1,2 in, 1,2 uit. Annemarie danst voor me uit omhoog, ik varieer m'n krachtgebruik, duwen, trekken. Ik schrik als een passerende fietser: 'Hey girls!' in m'n oor schreeuwt.
10-16%- Met 1 in, 1 uit brei ik me de helling op, het blikveld verkleint nog meer, ik zie de volgende bocht niet meer, mijn ogen trekken me naar de volgende steen, het volgende paaltje. Ik probeer mijn voeten in een vertraagde vloeiende beweging rond te laten gaan. Ieder hobbeltje is een hindernis, het stuur wil naar de laagste kant vallen en met ijzeren wil dwing ik een rechte koers af als er auto's passeren. De laatste loodjes, de top en Annemarie met camera komen in beeld. Ik probeer de triomf die ik nog aan het behalen ben op mijn van inspanning vertrokken gezicht te toveren voor een mooie heroische foto.
Dan klim ik van de fiets, de ademhaling slaat op hol, bevrijd van mijn trappen. Ik drink water en uitzicht met grote teugen de triomf breekt nu echt door: het is gelukt!

Beloningen:

Thanks but no thanks...