Avontuurtje

In Bairnsdale hebben we een paar belangrijke vraagstukken opgelost:
Allereerst de route. We hadden initieel het plan om door de Snowy River Mountains te gaan via highway C608. De grootste uitdaging daarbij leek het om 3 dagen zonder basisvoorzieningen als schoon water en plekken om eten te kopen, te overbruggen. Maar dat leek ons ook juist wel een avontuur. Na de Grand Ridge Road zijn we de 80km onverhard in die 'highway' als grootste uitdaging gaan zien en in combinatie met de dagafstanden haast(?) ondoenlijk. Bij de visitors information in Bairnsdale werken enthousiaste dames die graag meedenken. Aarzelend wijs ik de C612 op de kaart aan als iets korter en op het 1e oog iets makkelijker alternatief. Annemarie telt de onverharde km, ca 2x 11 moet kunnen. De dames onderzoeken voorzieningen onderweg. Na Orbost heeft Delegate de eerste winkel, 2 dagen overbruggen ipv 3. Geen groots avontuur, dan maar een haalbaar avontuurtje.

Het tweede probleem is haar. We vinden een kapper waar ik zonder afspraak terecht kan. Als ik aangeef dat ik easy hair wil geeft KC, een Chinese immigrante, me een kort kapsel waar ik volgens haar zeggen 3 maanden mee voort kan. In ieder geval niet meer zo warm onder de helm!

Het derde probleem is een tik in mijn fiets, het lijkt uit het bracket te komen en is bijzonder irritant. De fietsenmaker zegt na een dag dat het bracket in orde is, maar ze hebben m'n zadel opnieuw vastgezet. Op mijn verzoek zetten ze ook de pedalen nog wat beter vast. Niet zeker of ik blij moet zijn dat ze niks gevonden hebben neem ik mijn fiets weer in ontvangst. Bij het wegrijden de volgende dag blijkt het tikken echter volledig verholpen! Alleen hebben ze ook mijn versnellingen bijgesteld...op het middenblad voor ratelt de ketting in alle standen tegen de derailleurkooi. Ik merk dat niet meteen - pas op de railtrail is het vlak en gebruik ik het middenblad. Ik besluit te kijken of ik het zelf op kan lossen. Tot Orbost pruts ik met meer en vooral minder succes aan mijn versnellingen.

In Orbost is de laatste kans op professionele hulp voor ons avontuurtje in de snowy mountains. Er is een fietsverhuur die ook reparaties doet. Op het adres staat een grote schuur met gesloten roldeur. Er zitten wielen voor versiering op de muren en er hangt een reclame bord en een telefoonnummer. Als ik dat bel krijg ik een voice mail...toch maar ingesproken. Daarna wat moedeloos maar zelf verder prutsen op de camping. Maar zowaar er wordt ge-smst dat ik eind van de
(zaterdag)middag langs kan komen. In de toch wat rommelig aandoende schuur staat vooral een voorraad fietsen. Mocht de entourage al aarzelingen oproepen over kundigheid, de voortvarendheid en het zelfvertrouwen waarmee naamgenote Liz aan de slag gaat neemt die meteen weg. Het kost een uur, een kritische blik met leesbril van husband/consultant Dave en een testritje met Dave als onderpand voor mijn fiets, maar m'n versnellingen doen het beter dan ooit!

Vanuit Orbost is de weg onbekend. Geen hoogteprofielen en geen beschrijvingen. De weg is heerlijk rustig en bosrijk en gaat flink omhoog. Dat was verwacht, we gaan de Alpines bergen in immers. De hellingen zijn echter niet te steil en we bereiken zonder veel problemen de bushcamp in Goongerah, ondanks de extra ballast aan eten en water. 

Onze buurman daar Mac, heeft een extremistische baard, maar is dat niet. Hij adviseert over een zwemplekje in de rivier en biedt koffie aan. De baard heeft hij laten staan toen zijn ex-vrouw hun dochter meenam na de scheiding. Niemand zou zijn lach zien tot hij zijn dochter weer zag. Helaas zag hij tegen die tijd ook dat er inmiddels een onderkin zat, de baard dus maar gauw weer laten staan.

Hij vertelt ook over een ware strijd die gaande is tussen loggers uit Orbost en de milieu activisten die in Goongerah zijn neergestreken voor behoud van het bos. De loggers en/of lokale overheden branden de ondergroei weg, net als de Aboriginals dat al eeuwen doen, maar dan met veel kortere tussenpozen. Vervolgens zijn er haast geen wilde dieren meer en is een kapvergunning makkelijker te krijgen...desnoods wordt het hout voor dumpprijzen voor pallets gebruikt. Ons waren de verschroeide stammen ook al meermalen opgevallen.

De volgende dag is weer een zware klimdag van meer dan 1000 stijgmeters. Het laatste stuk in open landschap.We beginnen het temperatuurverschil te merken en zijn dolblij met een kamer in een vooroorlogs familiehotel/taveerne, waar heel Delegate 's avonds lijkt te verzamelen. We vullen de zelfgezuiverde watervoorraad aan met een fles bronwater uit een van de 2 winkels die Delegate rijk is. Delegate, trouwens een verbastering van een Aborginal woord voor één grote berg, heeft nog geen drinkbaar water uit de kraan.

De volgende dag blijven we op hoogte, een niet al te lange rit naar de 'grote' stad Bombala. We vinden daar bij de derde poging een geweldige kamer en hebben ruim tijd over om uitgebreid te badderen en een rivierwandeling te maken. Helaas laat niet één vogelbekdier zich zien.

De laatste dag van ons avontuurtje is er een van 85 km. Iedereen die we spreken zegt dat we dus naar beneden gaan. Ze zeggen er niet bij dat de eerste 25 km nog door stijgen... maar daarna is het heerlijk lang omlaag denderen. Tevreden, ons avontuurtje goed volbracht, eindigen we in de badplaatsdrukte van Merimbula. Wel even wennen! De ingeslagen voorraad eten zal met nog een dag of 2 ook wel op zijn. :-)