Herfst

De toeristische route vanaf Moruya is afgesloten in verband met een triatlon. Dat zou betekenen dat we over de drukke Princes Highway moeten. Gelukkig vinden de verkeersregelaars dat net zo'n slecht idee als wij en als we beloven netjes achter elkaar langs de kant van de weg te rijden, mogen we ons tussen de triatleten begeven. Het publiek vindt het wel vermakelijk, twee pakezeltjes tussen al die raspaarden. We krijgen applaus en aanmoedigingen terwijl de verzorgers langs de weg ons bidons met energiedrank aanreiken. Nog helemaal niet zo makkelijk om zo'n fles al rijdend goed aan te pakken, hoe doen die beroeps die drie keer zo hard als wij rijden dat... Ook de racers (M/V) besteden tijdens hun inhaalmanoeuvre aandacht aan ons, minimaal een "G'day!" maar vaak ook iets als: "How're you doing girls?", "Come on, ladies!", "You guys are doing it the tough way!", "Looking good, girls!" 

Na deze flitsende start van de dag is het vanaf Batemans Bay helaas uit met de pret. We hebben hem lang weten te vermijden maar nu is er geen ontsnappen meer aan: de Princes Highway. Dit is de bijna 2.000 km lange kustweg die vanaf Port Augusta in South Australia via Melbourne in Victoria naar Sidney in New South Wales loopt. De Prince of Wales (later King Edward VII) gaf in 1920 persoonlijk zijn toestemming voor de naam van deze weg, maar kon toen ook niet bevroeden dat het anno nu zo'n rotweg zou zijn. Echt gevaarlijk vinden we hem nog niet want er loopt meestal een vluchtstrook(je) die je als fietsstrook kunt beschouwen. Maar fietsen op een vluchtstrook van een drukke weg is nou niet bepaald leuk. Daar komt bij dat de Princes Highway een grof asfalt heeft, of eigenlijk een dikke laag steentjes die boven het asfalt uitsteekt. Het autoverkeer maakt een hels lawaai hierop. Kortom, opeens rijden we in motorlawaai en uitlaatgassen in plaats van vogelgeluiden en bosgeuren. Het asfalt fietst ook niet heel lekker, alsof je de hele dag op een trilplaat zit. (Hm, schijnt wel ergens goed voor te zijn.) We proberen snel door te trappen, maar de weg gaat flink op en neer; 1.000 klimmeters op een dag brengt de gemiddelde snelheid flink naar beneden ook al dalen we ook 1.000 meter. We houden het alles bij elkaar zo'n 170 km vol op deze weg, met een tussenstop op een mooie camping in Ulladulla dat we van de campingbaas beslist niet als Oeladoela mogen uitspreken. 's Ochtends om 6 uur worden we gewekt door een kookaburra die vlak boven onze tent enorm plezier heeft. Dat blijft die dag het enige vogelgeluid.

We lunchen in een cafeetje om even uit het motorgeraas te kunnen zitten. De café-baas stelt de standaardvragen: waar zijn jullie vanochtend gestart? (Ulladulla), waar gaan jullie vandaag heen? (Nowra), en na Nowra? In Nowra pakken we de trein naar Sidney, zeggen we tevreden in koor. Oh, maar dat is vals spelen, roept de man geschokt uit. Nee hoor, vinden wij. En we denken nog eens terug aan de twee zussen in Bombala die zich veel zorgen maakten over onze in hun ogen gevaarlijke en lange reis. 's Ochtends aan het ontbijt kwam de jongste zus er nog eens op terug: "Weet je, ik heb nog eens nagedacht, maar jullie hoeven helemaal niet naar Brisbane te fietsen, je kunt ook met de trein!" En ze keek zo verguld dat ze ons probleem had opgelost. Inderdaad een prima oplossing om geen kilometer meer dan strikt noodzakelijk op de Princes Hihgway te rijden.

Kookaburra

Princes Highway

En zo staan we dus opeens in Sidney. In de stromende regen. Wie zei er ook al weer dat we vanaf Sidney verzekerd zouden zijn van mooi weer... Gelukkig zijn het maar buien en kunnen we tussen de buien door van de stad genieten. Bij Bondi Beach nemen we zelfs - na drie maanden langs diverse kusten te hebben gefietst - voor het eerst een duik in zee. Daarnaast duiken we in de bizarre geschiedenis van deze stad waar "het allemaal begon". De Grieken hadden ooit bedacht dat er een zuidelijk continent moest zijn om de (toen nog platte) aarde in evenwicht te houden. Lange tijd is er gezocht naar dit onbekende continent. Ook door James Cook die in 1770 tijdens zijn zoektocht Nieuw Zeeland vond en dit grotendeels in kaart bracht. Hij besloot dat het onbekende continent een mythe was en aanvaardde de terugreis. Per ongeluk stuitte hij daarbij op de oostkust van Australië. Zonder dat er na de ontdekking van Cook ooit nog een bezoek aan of verdere verkenning van Australië was gedaan werd er 17 jaar later een vloot op pad gestuurd. Aan boord meer dan 1.000 mensen, waarvan driekwart gevangenen. Opdracht: vaar naar het door Cook aangeduide Botany Bay en ontwikkel van daaruit de kolonie. Kapitein Phillip vond Botany Bay (waar tegenwoordig het vliegveld van Sidney is gesitueerd) niet geschikt voor settlement en voer nog iets verder naar de huidige Sidney Harbour. Als je hier nu rondloopt is het maar moeilijk voor te stellen dat op de plek van deze bruisende wereldstad iets meer dan tweehonderd jaar geleden slechts regenwoud, rotsen, stranden, exotische dieren en een handjevol Aboriginals waren. Rekening houden met oorspronkelijke bevolking is in het kader van kolonisatie natuurlijk so wie so een lastig aspect, maar nergens werd het zo helemaal niet gedaan als in Australië (of toen nog de eerste kolonie New South Wales). De vondst en vervolgens kolonisatie van Australië loste twee problemen op voor Engeland. Ten eerste kon ze na het verlies van Amerika zich weer nieuw land toeëigenen en een belangrijke koloniale macht blijven, ten tweede kon ze er haar gevangenen kwijt nu die niet meer welkom waren op de Amerikaanse plantages. Het verbannen van de gevangenen ontlastte de overvolle gevangenissen maar zou naar men hoopte Engeland ook verlossen van de "criminele klasse". Tot zover een stukje geschiedenis in een notedop. Geïnteresseerden kan ik The Fatal Shore van Robert Hughes aanraden, of de wat dunnere en in romans gegoten boeken van Kate Grenville. Ik heb ze op mijn e-Reader staan en o wat kom ik lekker veel aan lezen toe hier met al die regen.

De aankomst van de eerste Engelse vloot op 26 januari 1788 in Sidney Harbour moet op de Aboriginals nog veel wereldvreemder zijn overgekomen dan dat de huidige cruiseschepen op ons doen.

Laat ik nou altijd gedacht hebben dat het Operahuis een lotusbloem voorstelt, het is natuurlijk een zeilboot!

"Vroeger" deed men in Sidney nog moeite een gebouw er oud uit te laten zien.

Na een paar dagen stadsvertier stappen we weer op de fiets. Vanuit Sidney Harbour met de veerboot naar Manly, een stukje fietsen, dan weer met een veerboot van Palm Beach naar Ettalong, en verder fietsen van baai naar baai. Op papier ziet het er schitterend uit. Maar we verlaten Sidney in dezelfde omstandigheden als bij aankomst: in de stromende regen. Maar anders dan in de voorgaande dagen houdt het helaas niet meer op. Het komt met bakken uit de hemel en we zien weinig van de fraaie omgeving. Zo jammer ook van dat geweldig mooie nieuwe retro fietsshirt dat ik in een trendy fietswinkel in Sidney kocht, zit de hele dag verstopt onder een regenjas. De volgende dag hoost het nog steeds en is het daarnaast ook nog gaan stormen. Na een half uurtje fietsen zijn we volledig doorweekt en diverse keren bijna van de weg/brug gewaaid. We geven het even op en nemen onze intrek in een motel in The Entrance, wachtend op betere tijden. Volgens weer online komen die morgen al maar de locals zeggen dat weersvoorspellingen niet te vertrouwen zijn: "De enige manier om er achter te komen wat voor weer het morgen is, is morgen naar buiten kijken", aldus de nuchtere dame van het visitor centre in The Entrance.

Terugblik op Sidney vanuit de veerboot naar Manly

Veerboot van Palm Beach naar Ettalong - deed ons een beetje aan Doubtful Sound in NZ denken...

Dat Australië geen land is waar het altijd maar zonnig en heet is weten we (en jullie) nu wel. Het is hier gewoon herfst, onze Paasdagen zijn minstens zo nat als die in Nederland met één belangrijk verschil: het is hier toch al gauw een graadje of tien warmer. 

Herfst